Als de aarde nog een beetje opwarmt, kunnen we in de Vlaamse Ardennen grand cru’s produceren. In Bordeaux dreigt het daarvoor te warm te worden. Al profiteren de Franse wijnboeren tegenwoordig van de hogere temperaturen: ze maken minder, maar betere wijn. Zo zijn er verschillende voorbeelden van winnaars en verliezers van de klimaatverandering.
Een Australische avocadoteler die zijn oogst moet bewaken met allerhande alarmen of dieven stelen zijn vruchten. Geen twee of drie voor eigen gebruik, maar tonnen avocado’s worden achterovergedrukt. Het is een fait divers, maar dan wel een dat tekenend is voor de populariteit van de ooit zo verguisde vrucht. Een verhaal van vallen en weer opstaan, en uiteindelijk winnen … de gezondheidsgoeroes. En wie heeft er nog een heuse marketingcampagne nodig eens je die aan je zijde hebt?
Blockchain geldt als de technologiehype van het moment. De software belooft transparantie, efficiëntie en verbondenheid, al is nog niet voor iedereen duidelijk hoe het dat precies zal bewerkstelligen. Ook in de voedingsketen wordt er volop geëxperimenteerd met blockchain. De eerste resultaten tonen het potentieel, maar ook de valkuilen van de nieuwe technologie. Een voorbeeld uit Haïti.
De avocado is al even aan een opmars bezig. Maar heb je enig idee waar die 'grote bes' vandaan komt? En welke weg hij aflegt tot broodbeleg of romige dipsaus? Een overzicht in vijf korte stappen.
Het voedselvraagstuk zadelt ons op met drie grote problemen: de honger moet de wereld uit, de voedselproductie moet verdubbelen tegen 2050 om 9,8 miljard mensen te kunnen voeden en de landbouw moet drastisch minder schade berokkenen aan het milieu. Dat is volgens een team van internationale deskundigen haalbaar als we werk maken van vijf grote doelstellingen.
Jan Kruijsse vist niet op mossel of haring, hij ‘vangt’ zeewier in de Oosterschelde. Dat verkoopt hij aan restaurants, vishandels en voedingsbedrijven. Wij gingen mee zeewiervissen en vroegen Jan waarom zeewier hét voedsel van de toekomst is.
Ontwikkelingslanden in het Zuiden kunnen hun voordeel doen bij het exporteren van hoogwaardige agrarische goederen. Maar al te vaak blijven ze opgezadeld met de ecologische en sociale nadelen van landbouwproductie. Een ding is zeker: het prijskaartje in de supermarkt weerspiegelt bijlange na niet de ware prijs van voeding. Betalen we binnenkort met z’n allen meer voor duurzame, gezonde producten met een minimale ecologische voetafdruk? Het heeft er alle schijn van.
Obesitas, klimaatverandering, bodemerosie, kinderarbeid, vervuilde rivieren en oceanen, zwerfvuil van rondslingerende verpakkingen of luchtvervuiling… Het zijn allemaal kosten en kwalen die gelinkt zijn aan de productie van ons eten, maar die niet op ons kassaticket staan. Hoe kunnen we die 'externe kosten' in rekening brengen, zodat de prijs die we betalen in de winkel ook de échte prijs is?