Tracés
Artikels
Community
Zoeken
Ook je steentje bijdragen?
Word lid
word lid
We hebben er maar een minuscule hoeveelheid van nodig, maar zonder jodium gaat het goed fout. Om de inname van jodium op te krikken voegt men het element toe aan zout, en via zout ook aan brood. Probleem: de laatste tien jaar zijn we minder brood gaan eten. Nieuwe manieren om voeding te verrijken met jodium kunnen een oplossing bieden.
Het klimaat verandert, het zeewater stijgt en dat heeft zo z’n invloed op onze landbouwgronden. Kunnen we de verziltende gebieden maar beter meteen opgeven? Welnee, op heel veel gronden wordt gewerkt aan iets wat zilte landbouw heet. Zout hoeft immers niet per se de vijand te zijn.
Wie ooit de binnenkant van een kippenstal zag, weet dat er bij het pluimvee weinig ruimte is voor social distancing. Tegelijkertijd werken veehouders volgens strikte hygiënenormen. Maakt de geïndustrialiseerde veeteelt Europa kwetsbaar voor nieuwe pandemieën, of moeten we ons in de toekomst juist meer als varkens gedragen?
Het voedselbos steekt op steeds meer plaatsen de kop op. In Nederland staat het fenomeen zelfs op de politieke agenda. Met de Green Deal Voedselbossen hebben onder meer overheden en beleidsmakers zich uitgesproken om het areaal voedselbossen in Nederland flink te vergroten. Ook Vlaanderen krijgt langzaam maar zeker interesse. De vraag is: moeten we al die voedselbossen wel willen?
We kunnen niet zonder, maar we eten er teveel van. In dit beknopt overzicht van het Tracé van Zout geven we je een voorproefje van het verhaal achter ons dagelijks snuifje zout.
Bacteriën en andere micro-organismen kunnen efficiënter voedsel produceren dan planten en dieren. Moeten we massaal aan de microben om het milieu te ontzien?
Vlees eten lijkt soms even natuurlijk als de groene kleur van gras of de zon die opkomt. Maar is dat wel zo? Sociologisch onderzoek onthult hoe populaire cultuur kinderen van jongs af aan kneedt tot vleeseters. Socioloog Matthew Cole verwoordt het zo: “Eerst leren kinderen om dieren lief te hebben, vervolgens horen ze dat het normaal is om hen te doden en op te eten. Dat is verraad ten opzichte van hun natuurlijk vermogen tot empathie.”
Wat tomaten voor de doorsnee Italiaan zijn, is witloof voor zowat iedere Belg: een haast heilige groente. Sinds de jaren 1980, en zeker sinds grondwitloof een erkend streekproduct werd, is die religieuze kwestie er eentje van twee kampen: of je bent van het grondwitloof of je geeft de voorkeur aan het op hydrocultuur gekweekte witloof. Maar maakt het eigenlijk wel uit, bijvoorbeeld wat duurzaamheid en smaak betreft, of is het echt een kwestie van (bij)geloof?
